We hebben het record!

Dag iedereen!

Waarschijnlijk hebben jullie het reeds opgevangen via andere kanalen, maar hierbij nog eens ter bevestiging: WE HEBBEN HET RECORD! Zaterdag 13 augustus bereikte ik de Canadese grens, dit 52 dagen, 8 uur en 25 minuten na gestart te zijn aan de Mexicaanse grens.

Dit is maar liefst 22 uur sneller dan de vorige recordhouder, Joe McConaughy. Die 22 uur hebben we absoluut niet cadeau gekregen, en het heeft ontzettend veel inspanning gekost. Enerzijds van mijzelf, anderzijds van mijn support team en dus vooral Joren. Naar het einde toe werd het heel intensief, met onder meer een nacht waarbij zowel Joren als ik de hele nacht moesten doorlopen/wandelen om op schema te blijven.

Maar het is dus gelukt, en we zijn super trots. Van een eerste idee waar Joren en ik het over hadden, meer dan anderhalf jaar geleden in Nieuw-Zeeland (zie video), hebben we het toch maar gedaan. De voorbereiding was heel intensief, met zoeken naar sponsors, met vele uren trainen, met het deelnemen aan de Marathon des Sables om zo goed mogelijk voorbereid te zijn. Dan doet het heel veel deugd als alles effectief goed verloopt en dat we slagen in onze opzet. Zo is al onze moeite niet tevergeefs geweest en gaan we niet naar huis met lege handen.

Bij de overgang van de staat Oregon naar Washington, op een 500 mijl van de Canadese grens, had ik nochtans een zwaar dieptepunt. Het slaaptekort kwam weer op de voorgrond, de voeten begonnen weer heel veel last te geven, en na 43 dagen moesten er nu nóg 10 volgen. Gelukkig werd ik toen omringd door familie en was Joren zijn immer positieve zelve. Ze gaven mij de tijd om de moed terug te vinden en door gewoon te blijven doorzetten kwam de energie stilletjes aan terug.

We kregen nog, voor het eerst in het hele avontuur, enkele dagen slecht weer, met veel mist en regen. Dit maakte het nog wat moeilijker gezien alles nat werd en omdat ik geen gram vet meer had, had ik het moeilijk om gedurende deze dagen op temperatuur te blijven. De laatste dagen was er echter weer stralende zon en blauwe lucht, en met het einde in zicht vonden we de energie om de klus te klaren.

Er ging uiteraard heel veel door mijn hoofd bij het bereiken van de grens. Trots dat het gelukt was. Blij dat het gedaan was. Ontroerd door Joren daar te zien en te beseffen wat we allemaal meegemaakt hadden in die hectische weken. Het was een avontuur om nooit meer te vergeten en ik ben blij dat zoveel mensen ons gesteund hebben en gevolgd hebben.

Karel en Joren bereiken de eindmeet vaan de PCT en breken ook het record

Karel en Joren bereiken de eindmeet vaan de PCT en breken ook het record

Nu is het vooral rusten geblazen. Van het moment dat ik de grens bereikte had mijn lichaam door dat het erop zat. We moesten nog 14km wandelen tot aan de eerste straat en deze gingen heel moeizaam. Mijn rechter enkel begon ook heel dik te zitten, en ik kreeg op willekeurige plaatsen in mijn lichaam krampen (nu nog steeds). Vreemd hoe het mentale zo gekoppeld is aan het fysieke. Gewoon door te weten dat het erop zit komen alle kwaaltjes naar de oppervlakte.

Maar alles is dus fantastisch verlopen, we konden het ons niet beter voorstellen! Zo zien jullie maar wat een goede portie moed, doorzettingsvermogen en positieve ingesteldheid kan verwezenlijken. Vooral dat laatste heeft bij ons het verschil gemaakt. Er waren heel veel zaken waar we mogelijk over konden vinden dat we pech hadden, of dat het tegen zat. Maar Joren en ik hadden van in het begin besloten positief te zijn, en we wisten dat er veel tegenslagen zouden komen.

Afsluiten wil ik met nog eens uit te leggen hoe dit een record is dat behaald werd door Joren en ik samen. Het is ongelofelijk wat hij de afgelopen weken gedaan heeft, en met hoeveel geduld en doorzettingsvermogen. Het pad werd, naarmate noordelijker bleven vorderen, moeilijker en moeilijker bereikbaar, waardoor Joren meer en meer moest wandelen om tot bij mij te geraken. Zo liep hij op een bepaalde dag 63 kilometer enkel en alleen om mij te kunnen voorzien van een tent en avondeten, en voeding om de dag erna opnieuw te kunnen starten. Stressgevoelige mensen hadden er sowieso van dag 5 er de brui aan gegeven, want de stress die erbij komt kijken is enorm. We spreken ergens af, maar de baan blijkt niet bereikbaar. Met de wetenschap dat ik Joren daar toch verwacht, met water en met eten, moet Joren dan halsoverkop de auto langs de kant zetten, en met een rugzak aan beginnen snelwandelen/lopen om toch op tijd bij mij te geraken. Vaak werd ik door diverse redenen opgehouden, waardoor Joren dan nog lang moest wachten, waardoor hij ook constant met de twijfel zat: is hij nu al gepasseerd of zit hij wat achter op schema? Het is ongelofelijk wat hij gedurende dit avontuur getoond heeft van wilskracht en ik ben dus oneindig dankbaar dat hij ervoor zorgde dat we konden slagen in onze opzet.

Bedankt om te supporteren en voor alle steun!

Team Quest for the Crest

Karel, Joren, Emma, Lieven, Ingrid, Peter en Vivianne.

op het PCT pad in staat Whasington

op het PCT pad in staat Whasington

op het PCT pad in staat Whasington

op het PCT pad in staat Whasington

op het PCT pad in staat Whasington, onze tentjes in de verte

op het PCT pad in staat Whasington, onze tentjes in de verte

De High Sierra op het PCT pad , prachtige natuur

De High Sierra op het PCT pad , prachtige natuur

De High Sierra op het PCT pad

De High Sierra op het PCT pad

Karel en Joren bereiken de eindmeet vaan de PCT en breken ook het record

Karel en Joren bereiken de eindmeet vaan de PCT en breken ook het record

 

 

1 antwoord
  1. Lydia Bauters zegt:

    Proficiat Karel !!! En Joren ook ! What an achievement ! Woon in Amerika, SD, en terug trots op een Vlaming, een Belg, zoals onze Toots ! Eens terug in Waregem ga maar eens goed eten bij mijn nicht Inge, en Rene ! Jullie verdienen het ! Gambatte ! Japans voor keep going… With respect for your determination, Lydia

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

negen + zeventien =